Eskiden veliler çocuklarının basketbolcu yada sporcu olmasını istediklerinde   ‘eti senin kemiği benim’ der EMANET edip giderlerdi.Ozamanlar  internet yoktu,cep telefonları yaygın değil hatta yok zamanlarıydı.Oyuncular ,abisi (coach) ne derse o kanundu absi için takımı için Forması için her şeyi yapar ve çalışırdı.Abisinin(coach)arkasından uluorta konuşmaz,onu eleştirmezdi.Arkadaşlığı ,delikanlılığı, paylaşmayı,sevinmeyi,üzülmeyi ve hayatı öğrenmeyi öğrenirdi.Oysa şimdiye baktığımızda  sporcular her şeyi öğrenmiş! Basketbolu da öğrenmiş hazır halde geliyorlar biz basketbol antrenörlerininişi o kadar kolay ki sadece gelen çocukları  sahaya çıkarıp 40 dakikalık sürede herkese (12 kişiye) EŞİT süre verip oyuncunun hiç hatasını söylemeye de gerek kalmadan maç kazanıp herkesi mutlu bir şekilde evlerine göndermek.Ne kadar uzun ve ne kadar güzel bir  cümle oldu değil mi?Malesef veliler bu işe karıştığı sürece bu işler böyle olması istenecek, ama önemli bir konu göz ardı ediliyor HERKES KENDİ İŞİNİ YAPMALI  veli veliliğini yapmalı abi (coach) ağabeyliğini yapmalı ki KONSANTRE olunabilsin.herkafa dan bir ses çıkarsa bir adım mesafe kat edemeyiz.Maneviyatsıs kazanmak için kendi kafasından yollar bulmayıp nasıl olsa velisi düşünür diyen  tembel beyinler  ve ruhlar yetiştirmeye ortamlar oluşturmaya başladık bile.